Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo.

Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Ut optime, secundum naturam affectum esse possit.

Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Sedulo, inquam, faciam. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Suo enim quisque studio maxime ducitur.

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Nosti, credo, illud. Nemo pius est, qui pietatem. Hoc mihi cum tuo fratre convenit.